Tegen onafwendbaar grensoverschrijdend onrecht is geen kruid gewassen. Het slaat wonden. Veroorzaakt pijn. Zondermeer. Wonden maken een korst. Een korst die dikker wordt, elke keer wanneer het onrecht zich herhaalt. Therapie is oprecht en onbekrompen durven, die korst aanraken, gevoelen. Kijken, luisteren, begrijpen hoe en waartoe ze zich gevormd heeft. De korst beschermt, sluit af, houdt buiten, biedt veiligheid. De korst houdt ook binnen, dekt toe, zet vast … stilzwijgende woede, verlammende angst, schaamte die op zichzelf terugplooit. Ze woekeren.
Read the rest of this entry »