«

»

Jan 17

Ik en mijn harnas

RelatiesDagdagelijks worden man en vrouw met dezelfde invloeden geconfronteerd, maar de manier dat we hiermee omgaan verschilt grondig.

Ik ben een man en mijn thuis is mijn kasteel. Hier voel ik mij veilig.Hier ben ik koning. Hier voel ik mij goed. Hier voel ik mij geborgen en geliefd door mijn naasten.Mijn vrouw en mijn kinderen zijn mijn grootste goed. Zij moeten tegen elke prijs beschermd worden.

Elke morgen sta ik op en bereid ik me op een dag op het slagveld. Heden ten dage noemen we dit werk, maar mijn ziel ervaart dit nog steeds als strijd. Ik wil niet vertrekken, maar ik moet. Als ik niet het slagveld op trek dan zal de vijand zich melden aan mijn poort. De vijand heeft rare namen gekregen zoals “schuldeiser” of “honger”. Ik ben een man dus ik ga mijn vrouw en kinderen beschermen tegen deze meedogenloze vijand. Daarom trek ik ten strijde. Elke dag opnieuw want de vijand is legio.

Ik wil mijn warme liefhebbende kasteel niet ruilen voor het gevaarlijke slagveld. Daar ben ik eigenlijk nooit volledig veilig. Daarom trek ik mijn harnas aan

Ik wil mijn warme liefhebbende kasteel niet ruilen voor het gevaarlijke slagveld. Daar ben ik eigenlijk nooit volledig veilig. Daarom trek ik mijn harnas aan. Vroeger was dit een metalen harnas, maar nu is dit een onzichtbaar harnas waarmee ik mijn diepste bescherm. Achter dit harnas ben ik bestand tegen de constante aanvallen van buitenaf. De vijand heeft vele wapens zoals “werkdruk”, “stress”, “conflict”, “vergaderingen”,enz…

Schouder aan schouder met mijn andere ridders hef ik het zwaard en zet ik de aanval in. De strijd is zwaar en bloederig, maar ik kijk links en recht van me in de ogen van mijn collega-ridders en grijnzen. “Cry havoc and let slip the dogs of war” is ons dagelijks ongesproken leuze.

Niet elk van mijn ridders is even sterk en dat weegt zwaar op mijn gemoed. Sommigen breken onder de aanvallen en het is aan de rest om de rangen te sluiten. Er zitten er ook tussen die bewust niet even hard ten strijde trekken. Hoewel zij het zelfde blazoen op hun schild dragen zijn zij geen vrienden.

Dit alles kleeft aan mijn harnas. Sommige dingen doorboren mijn harnas en verwonden mij. Sommige van deze zaken geraken ook vast in mijn vizier waardoor mijn zicht vertroebeld wordt waardoor mijn oordelen niet altijd even optimaal is.

Op het einde van de dag ga ik moegestreden, besmeurd en gekwetst naar huis. Ik wil mijn harnas afdoen, mij ontdoen van alle vuiligheid en mijn wonden verzorgen.

Ook zij heeft haar strijd gehad.

Thuis aangekomen kom ik oog in oog met mijn prinses. Ook zij is moegestreden, besmeurd en gekwetst. Ook zij heeft haar strijd gehad. Als zij niet naar het slagveld “werk” is gegaan dan heeft zij nog steeds vijanden te bekampen gehad in de vorm van het huishouden.

Als ik nu niet oppas worden onze wonden giftig en worden wij elkaars vijand. Er loert gevaar in mijn kasteel. Dit is echter een sluwe onzichtbare vijand en hij kleedt zich met de naam “ het verschil tussen man en vrouw”. Wij beiden willen onze harnassen afwerpen en onze wonden verzorgen, maar de manier waarop man en vrouw dit doen verschilt. Wij mannen hebben nood aan eenzaamheid en rust om op adem te komen en mentaal of fysiek te genezen. Vrouwen echter hebben nood aan een babbel en wat bevestiging van onze strijd van die dag.

Hierin verschillen wij fundamenteel. Dus mannen: hou nog even je harnas aan. Je taken zijn nog niet gedaan. Neem even de tijd om een babbeltje te doen. En vrouwen: gun ons mannen achteraf even een tijdje om tot rust te komen in onze zetel, garage, serre of duivenhok.

gezamenlijk afspraken

Ik en mijn prinses hebben de afspraak gemaakt dat ik mijn harnas nog even een 20tal minuten aanhoudt en in ruil kan ik mij daarna even 20 minuten afzonderen. Het einde van deze periode luid ik dan ook meestal in met de afkondiging: “En nu gaan we samen iets leuks doen” waarna we samen wat eten en televisie kijken of indien nodig voeren we gezamenlijk nog wat huishoudelijke taken uit.

Het besef dat mannen en vrouwen op andere manieren omgaan met dagdagelijkse dingen en hieromtrent gezamenlijk afspraken maken waarbij we beiden onze noden vervult zien is noodzakelijk om langdurige relatie te overleven en aangenamer maken. Negeren we dit dan zal de vijand snel aan onze poorten staan.

About the author

Mark Tilburgs

Leave a Reply